Współczesna legenda
Jerzy urodził się w chrześcijańskiej rodzinie pod koniec III wieku. Źródła podają dwie wersje miejsca urodzenia: Coventry w Anglii oraz Kapadocję, leżącą w Turcji, skąd pochodził jego ojciec. Materiały archiwalne Biblioteki Brytyjskiej wspierają wersję o jego narodzinach w regionie Levand, prawdopodobnie w Ramleh. Jego matka była Żydówką z Lydda (teraz Lod w Izraelu). Wróciła do swojego miasta jako wdowa z młodym synem, gdzie zapewniła mu edukację.
Chłopak podążył za przykładam ojca wstępując do armii rzymskiej zaraz po osiągnięciu pełnoletności. Był zdolnym żołnierzem i jego pozycja w wojsku stale wzrastała i z czasem został trybunem ludowym oraz otrzymał tytuł hrabiego. Podczas postoju cezara Dioklecjana w Nikomedii należał do jego osobistej ochrony.
W 303 Dioklecjan wydał edykt zezwalający na prześladowania chrześcijan na terenie Imperium. Cezar Galeriusz był prawdopodobnym inicjatorem wydania tej decyzji i kontynuował prześladowania podczas swojego panowania (305-311). Jerzy był zmuszony do uczestnictwa w prześladowaniach ale będąc chrześcijaninem krytykował tą decyzję. Rozwścieczony Dioklecjan skazał go na śmierć.
Hr. Jerzy został ścięty pod murami miejskimi Nikomedii, 23 kwietnia 303 roku. Ciało Jerzego wróciło do Lyddi, gdzie zostało pochowane. Wkrótce potem chrześcijanie zaczęli modlić się do niego, jako do męczennika.
Rycerz (święty) Jerzy i smok
Opowieść o prawym rycerzu i smoku jest legendą, przybyłą do Europy podczas krucjat i ponownie opowiedzianą w formie romansu. Najwcześniejszy znany opis mitu pochodzi z rejonów Kapadocji i powstał prawdopodobnie na początku XI wieku (w ikonografii Kościoła Prawosławnego Jerzy przedstawiony jest jako rycerz od końca siódmego wieku).
W pełni rozwiniętej wersji legendy rozpowszechnionej w Europie Zachodniej, smok zrobił swoje gniazdo na źródle, którego woda zaopatrywała miasto "Silene" (prawdopodobnie późniejsza Cyrena) w Libii (lub nawet miasto Lod ? przypuszczalne miasto narodzin rycerza). Każdorazowo, gdy mieszkańcy nabierali wodę musieli odciągać smoka z jego gniazda otwierając sobie dostęp do źródła. Każdego dnia oferowali smokowi owcę, a jeśli jej nie znaleźli, musieli oddać zamiast jej jedną z dziewczyn. Ofiara była wybierana przez losowanie. Pewnego razu losowanie wskazało córkę króla. Monarcha żebrał o jej życie, jednak bez rezultatu. Została przeznaczona jako ofiara dla smoka, lecz kiedy zmierzał do niej na jego drodze pojawił się rycerz Jerzy. Stanął twarzą w twarz ze smokiem, poprosił o dodanie sił i pokonanie własnej słabości wykonując znak krzyża natarł na smoka i pokonał go ratując księżniczkę i miasto. Sława jego czynu rozniosła się echem i z czasem przerodziła się w symbol prawego, rycerskiego zachowania wobec innych a także jako symbol walki z własną słabością i pokusami symbolizowanymi przez smoka.
Patron
Logicznym więc i zupełnie uzasadnionym następstwem tej legendy było wybieranie św. Jerzego jako patrona zakonów rycerskich, harcerzy, wędrowców, górników, żołnierzy, kowali, bednarzy, artystów a nawet więźniów.
Szczególnym patronem jest dla skautingu (harcerstwa). W większości środowisk harcerskich 23 kwietnia jest obchodzony jako Dzień św. Jerzego - patrona całego światowego skautingu.
W średniowiecznym państwie rosyjskim dzień św. Jerzego był świętem prawosławnym, kończącym roczny cykl rolniczy (koniec jesieni). Zwyczajowy termin przechodzenia chłopów na służbę do innego pana trwający dwa tygodnie.
Dzień obchodów
* 23 kwietnia w dzień świętego Łukasza
* 24 kwietnia w Polsce (ze względu na święto św. Wojciecha, Patrona Polski, przypadające na 23 kwietnia)
Źrodło: WIKIPEDIA